තාත්තේ මේ නගරේ ඇවිත් කොච්චර කල් උනත් තාම සුව පහසු නැති හැඟීමක් තියෙනවා..! වෙලාවට පටන් ගෙන අවේලාවේ ඉවර වෙන වැඩපලේ රස්සාව.. තාත්තා හිටියනම් හූල්ලයි.. බැරි බරත් මං දැන් අදිනවා..! බෝඩිම, යකඩ ඇඳ, රෙදි පෙරදි පුරවපු කාඩ්බෝඩ් පෙටට්ටිය... ගෙදරට තියෙන දුර දෙගුණ තුන්ගුණ වෙලා දැනෙනවා..! පැය තුන හතරකට විතරක් ජනේලෙන් පේන තිත්ත කළුවර රෑ අහස හරියටම මගෙ පාළු හිත වගේ, තරුවක් වත් නැති පාළුවට දකිනවා..! නිදිමත තෙහෙට්ටුව යන්න කලියෙන් ඇහැරිලා එළියක් දකින්නත් නැතුවම ආයේ වැඩපලට දුවනවා..! තෙල් වැඩි මිරිස් වැඩි පුත්තලම් ලුණු දැකලා නැති ගණන් අඩු බත් එකක් බඩගින්න නිවනවා.. වැඩපලේ කහට එක අඩුපාඩු මකනවා..! හැඩට ඇඳුමක් අඳින්න නියපොතු පාට කරන්න ඉස්සර වගේ සුරඟන හීන නෑ දැන් ඔහේ පාරට බහිනවා..! තාත්තේ, තව කොයි තරම් දේවල්ද.. මට අඬන්නට හිතෙනවා.. අඬලා අඬලත් ඉන්න බැරිනම් ගෙදර එන්නම හිතෙනවා...! තාත්තගේ පොඩි කෙල්ල මං රැජිනක් වගෙයි හිටියෙත්.. අන්න ඒ ඉස්සර ගෙයි මුදුන් ලීය වගේ තාත්තා හිටපු ලස්සන දවස් ඇස් මානේ මැවෙනවා..! තාත්තේ... සමහ...
Comments
Post a Comment